Υπάρχει μεγάλη απογοήτευσις καί έξ ίσου μεγάλη οργή στήν κοινωνία μας. Συναισθήματα αρνητικά, τά οποία εκδηλώνονται όλο καί πιό συχνά, σέ όλους τούς χώρους καί σέ κάθε ευκαιρία. Στίς συναναστροφές τών ανθρώπων επικρατεί ένας διαρκής εκνευρισμός καί μία ανεξέλεγκτη επιθετικότης, μέ αποτέλεσμα ή αυθάδεια ή θρασύτης καί ή προσβλητική συμπεριφορά, νά είναι πλέον τρόπος επικοινωνίας. Τό συναντάς οπουδήποτε, στούς δρόμους, στούς χώρους εργασίας αλλά ακόμα καί στά κείμενα πού δημοσιεύονται στίς διάφορες ηλεκτρονικές σελίδες. Κείμενα τά οποία προέρχονται από ανθρώπους πού διατηρώντας τήν ανωνυμία τους, εκφράζονται αυθορμήτως καί μέ μεγαλύτερη ειλικρίνεια.
Ό θυμός δέν μπορεί νά συγκρατηθεί, κυρίως στούς νέους, πού βλέπουν νά μήν πραγματώνονται τά όνειρά τους καί οί ελπίδες τους νά γκρεμίζονται.
Τό μέλλον είναι γι'αυτούς ζοφερό καί στό παρόν ζούν μέσα σέ λιμνάζοντα ύδατα χαμένων προσδοκιών, μέ τό δρομολόγιο τών ονείρων τους νά εξαντλείται σέ υποσχέσεις καί νεφελώδη οράματα εμπόρων ελπίδας καί προσμονής.
Οί αποτυχίες διαδέχονται ή μία τήν άλλη. Οί επαγγελίες γιά θέση στόν ήλιο τής επιτυχίας καί τής ανόδου, έχουν μετατραπεί σέ οικονομική ανέχεια καί συναισθηματική απραξία.
Οί δύο βασικοί πυλώνες τής ψυχικής υγείας τού ανθρώπου, ή εξασφάλισις καί ή ικανοποίησις, απουσιάζουν σέ ύψιστο βαθμό καθώς οί ελπίδες γιά ένα καλλίτερο αύριο όλο καί απομακρύνονται.
Καί ενώ ή κοινωνική συνοχή διασπάται καί ή πτώσις συνεχίζεται, παλαιοί καί νέοι υποσχεσιολόγοι τροφοδοτούν μέ νέες υποσχέσεις, οράματα καί ελπίδες γιά επίγειους καί επουράνιους παραδείσους. Παραδείσους πού βρίσκονται στήν άκρη κάποιας μακράς καί επίπονης πορείας στό πουθενά.
Όσο ό καιρός περνά καί ή κοινωνία τών δύο τάξεων γίνεται πιό ευδιάκριτη ή απογοήτευσις αυξάνεται, τήν οποία διαδέχεται ή δυσαρέσκεια καί τήν δυσαρέσκεια ή αγανάκτησις καί ό θυμός καί ό θυμός κάπου πρέπει νά ξεσπάσει καί ξεσπά.
Πρός τό παρόν εκτονώνεται στίς γηπεδικές εκδηλώσεις, στίς κομματικές αντιπαραθέσεις, στίς διαμαρτυρίες, στήν ανταλλαγή ύβρεων αλλά καί στήν κατανάλωση αλκοολούχων ποτών ακόμα καί ναρκωτικών, ενώ ή κατάθλιψις καί τά ψυχολογικά προβλήματα αυξάνονται μαζί καί παράλληλα μέ τήν αύξηση τών ανεκπλήρωτων πόθων.
Είναι τά αποτελέσματα τού εύκολου δρόμου πού ακολούθησε καί συνεχίζει νά ακολουθεί ένας ολόκληρος λαός. Ό δρόμος τής ανευθυνότητος. Ανευθυνότητος πού είναι συνάρτησις καί απόρροια τής ανωριμότητός του.
Τί θά γίνει; Τίποτε απολύτως. Κανείς δέν έχει τήν δύναμη αλλά ούτε καί τήν θέληση νά ανακόψει τήν πτώση. Όσο ό λαός θά διαθέτει αποθέματα ελπίδας καί θά τροφοδοτείται μέ καινούργια, ή κατρακύλα θά συνεχίζεται καί ουδείς γνωρίζει μετά βεβαιότητος τί μέλλει γενέσθαι όταν τά αποθέματα αυτά εκλείψουν.
Κώστας Σκιαδάς