Συνήθως όταν γράφει κανείς κάποια κείμενα σχετικά μέ θέματα κοινωνικά, δέν τό κάνει γιά νά πεί τό μάθημά του επιδιώκοντας μέσα από τά κείμενά του νά ικανοποιήσει τίς διάφορες κοινωνικές ομάδες, γιατί δέν είναι αυτή ή δουλειά ενός πού καταγράφει καί αναλύει τά κοινωνικά φαινόμενα.
Σέ διαφορετική περίπτωση δέν θά ήταν ένας παρατηρητής μελετητής, αλλά απλώς ένας χειροκροτητής, ένας οπαδός ή ακόμα ένας θαυμαστής.
Επομένως εάν κανείς θελήσει νά προβληματίσει μέ τά γραφόμενά του καί νά βοηθήσει έτσι καταγράφοντας καί δημοσιοποιώντας κάποια αρνητικά-πού θεωρεί έστω-τά οποία πέφτουν στήν αντίληψή του, αυτό όχι μόνον δέν μπορεί καί δέν πρέπει νά ενοχλεί, αλλά απεναντίας δίνει τήν ευκαιρία σέ πολλούς πού ίσως εσφαλμένα νομίζουν ότι θίγονται νά προβληματισθούν.
Ή κριτική σέ μία οποιαδήποτε ομάδα δέν σημαίνει καί έξ ορισμού εχθρική τοποθέτηση αλλά πολλές φορές αυτό είναι αποτέλεσμα ενδιαφέροντος. Θέλω νά πώ ότι τό ενδιαφέρον καί ή αγάπη πρός τούς ανθρώπους έν γένει δέν αναιρεί καί τήν επιθυμία γιά κριτική καί μάλιστα σκληρή προκειμένου νά βοηθήσει καί νά δώσει τήν δυνατότητα, άς πούμε ένα παράδειγμα, στά δύο φύλα νά γνωρισθούν καλλίτερα καί σέ βάθος.
Ό παρατηρητής τών κοινωνικών φαινομένων δέν έχει σκοπό νά θίξει πρόσωπα, στά οποία ό σεβασμός είναι δεδομένος καί ουδεμία αμφισβήτηση επιτρέπεται, αλλά έχει υποχρέωση νά καταγράψει τά φαινόμενα μή λαμβάνοντας ύπ'όψιν τίς πιθανές αντιδράσεις πού αναπόφευκτα θά υπάρξουν, γιατί σέ διαφορετική περίπτωση θά ήταν κείμενα γιά νά εκθειάσουν τά προτερήματα, υπαρκτά ή ανύπαρκτα τών διαφόρων κοινωνικών ομάδων.
Βεβαίως οί όποιες αρνητικές συμπεριφορές είναι ενστικτώδεις, ή καί πιθανόν όχι αποτέλεσμα ιδιαιτέρας σκέψεως καί γι'αυτό δικαιολογούνται καί δέν είναι δυνατόν νά παρεξηγηθούν.
Κώστας Σκιαδάς