Οί κοινωνίες τών Ευρωπαίων στήν διάρκεια τών αιώνων, κυβερνήθηκαν από συστήματα απολυταρχικά, από αυτοκράτορες, ευγενείς, στρατηγούς, θρησκευτικούς ηγέτες, κτλ. Τά συστήματα αυτά λειτούργησαν κατά τρόπον ιδανικόν πρός όφελος τών εξουσιών, αυτό όμως πού απουσίαζε ήταν ή δημοκρατία.
Σήμερα στήν Ευρώπη κυριαρχεί ή δημοκρατία καί είναι τό σύστημα εκείνο γιά τό οποίο πολλοί oμιλούν καί συχνά εξηγούν, ότι πρέπει νά προστατευτεί καί νά θωρακιστεί ακόμα περισσότερο προκειμένου νά εξασφαλισθούν ή τάξις, ή ισονομία καί ή ευνομία. Καμία αντίρρησις καί έφ’όσον όλα αυτά είναι ωραία καί εύηχα, κανείς όμως δέν πρέπει νά ξεχνά καί εξυπακούεται ότι ή δημοκρατία πρέπει νά επεκτείνεται στό σύνολον τής κοινωνίας καί νά μήν περιορίζεται στά όρια τού κράτους. Τότε μόνον μπορεί νά λειτουργήσει αποτελεσματικώς καί γιά λογαριασμό τού συνόλου καθώς επίσης καί έπ’ ουδενί δέν θά πρέπει νά λησμονάται, ότι ή δημοκρατία δέν είναι πανάκεια καί δέν λύνει από μόνη της όλα τά προβλήματα, αντιθέτως πολλές φορές τά δημιουργεί.
Δέν είναι δημοκρατική μία κοινωνία όταν επικρατεί ατιμωρησία, μερική έστω, διότι αυτή υπονομεύει καί διασπά τήν κοινωνική συνοχή, αυξάνει τήν ανασφάλεια, μεγεθύνοντας τίς ανισότητες, κάτι πού έρχεται σέ αντίθεση μέ τήν βασική αρχή τής δημοκρατίας τήν ισονομία, ή οποία είναι αποτέλεσμα τής αυστηράς εφαρμογής τών νόμων. Σέ διαφορετική περίπτωση έχομε μία περιορισμένου τύπου δημοκρατία.
Έν προκειμένω ή εγκληματικότης στήν Ευρώπη εκεί ακριβώς εδράζεται, δηλαδή στήν πλημμελή εφαρμογή τών νόμων καί λιγότερο στήν μικρότερη ή μεγαλύτερη αστυνόμευση.
Άς τονισθούν εδώ τά εξής.
Μία χώρα προστατεύεται από τόν στρατό.
Τό κράτος από τήν αστυνομία καί τήν εμπιστοσύνη τών πολιτών.
Ή δέ κοινωνία τών πολιτών από τούς νόμους καί τήν εφαρμογή των.
Δέν προστατεύονται οί λαοί από κράτη απλώς καί μόνον ισχυρά καί δημοκρατικά, διότι σήμερα λέξεις όπως δημοκρατία έχουν χάσει πλέον τήν ουσιαστική τους έννοια καί αυτό πού ενδιαφέρει τούς λαούς είναι τά αποτελέσματα καί θετικά αποτελέσματα γιά λογαριασμό των δέν υπάρχουν όσον αφορά τήν ασφάλεια, τουναντίον μάλιστα, μέ αποτέλεσμα ή σημερινή δημοκρατία νά ομοιάζει περισσότερο μέ μία κατάσταση ή οποία μόνον τήν ανασφάλεια καί τόν φόβο δέν αποτρέπει. Ανασφάλεια καί φόβο πού δέν προέρχονται μόνον από τήν άσχημη πλευρά τής κοινωνίας μας, αλλά καί από τήν ανησυχία πού προκαλείται στούς πολίτες από τήν έν πολλοίς ανεξήγητη αδράνεια πού επιδεικνύουν οί εξουσίες απέναντι στά φαινόμενα αυτά. Χωρίς αμφιβολία θά μπορούσε κάλλιστα νά πεί κανείς σήμερα ότι, τό συνεχώς αυξανόμενο αίσθημα ανασφαλείας τών πολιτών είναι αντιστρόφως ανάλογο τής αυξήσεως τής ισχύος τών κρατών.
Πότε όμως ένα σύστημα χαρακτηρίζεται δημοκρατικόν;
Ή δημοκρατία δέν επιβάλλεται, ούτε έρχεται από μόνη της, αλλά είναι αποτέλεσμα συνοχής, αλληλοσεβασμού καί οπωσδήποτε θυσιών, κοινών στόχων καί ιδανικών ενός λαού.
Οί θέσεις δέν αποκτώνται κληρονομικώ δικαίω, ούτε εξασφαλίζονται διά βίου, έκαστον δέ λειτούργημα ασκείται σάν καθήκον καί υποχρέωσις προσφοράς πρός τό κοινωνικόν σύνολον καί γενικώς δέν είναι δυνατόν νά θεωρείται ένα σύστημα δημοκρατικόν απλώς καί μόνον επειδή χαρακτηρίζεται έτσι.
Έν συμπεράσματι, τό πρόβλημα ασφαλείας καί κατά συνέπειαν δημοκρατίας στήν Ευρώπη, οφείλεται καί είναι αποτέλεσμα τής μεγάλης ισχύος τών κρατών.
Κώστας Σκιαδάς