Τί είναι πολιτισμός καί τί τέχνη στίς ημέρες μας καί πού ακριβώς βρίσκονται; Είναι μήπως οί συναυλίες; Είναι οί τηλεοπτικές παραγωγές καί οί σειρές; Είναι ό ανηλεής βομβαρδισμός Αμερικανικών ταινιών τής κακιάς ώρας, κατασκευασμένες από απαίδευτους γιά νά μάς εκπαιδεύσουν ή είναι ή διαρκής παρουσία καί προβολή όσων επί μονίμου βάσεως μάς εξηγούν γιά ένα σωρό πράγματα, ακόμα καί γιά τέχνη; Μαθαίνουμε γιά τήν τέχνη μέσα από τούς αγώνες καί γιά τούς αγώνες μέσα από τήν τέχνη, καθώς επίσης καί γιά ολόκληρη ή μέρος τής δύσκολης πορείας καί άλλα τέτοια πολλά, μέχρις ότου ξεπεραστούν όλα τά εμπόδια καί έρθει επιτέλους ή πολυπόθητη στιγμή όπου ή τέχνη θά δοθεί στόν λαό, γιά νά μπορέσει καί αυτός μέ τήν σειρά του νά σηκωθεί καί νά ανέβει. Ή τέχνη όμως στήν εποχή μας ή είναι τόσο υψηλή πού είναι αδύνατον στούς κοινούς θνητούς νά εντοπίσουν, νά φθάσουν καί νά εκτιμήσουν ή απλούστατα είναι ανύπαρκτη. Όποιον τομέα καί άν πάρει κανείς διαπιστώνει ένα μεγάλο κενό. Τίποτε πού νά εντυπωσιάσει, τίποτε καί κανέναν γιά νά θαυμάσουμε. Είναι γιατί εστέρεψαν οί ιδέες; Είναι μήπως επειδή ή ιδεολογία καί ό κομματισμός επιστράτευσαν τήν όποια τέχνη; Είναι γιατί δέν μένει καιρός από τούς συνεχείς αγώνες ή μήπως ό λαός δέν είναι είς θέσην νά καταλάβει καί νά εισπράξει τά σπουδαία καί μεγάλα καί παρασύρεται από μικρά, ασήμαντα καί ευτελή; Μετά από κάθε καινούργια προσφορά τέχνης αισθάνεσαι μόνο ένα απέραντο κενό καί μία απογοήτευση πού φθάνει ώς τήν απελπισία. Οί σπάνιες εξαιρέσεις δεν μπορούν νά αλλάξουν τό όλο κλίμα. Αυτό πού μετράει καί πού έχει τήν μεγαλύτερη σημασία, είναι άν καί κατά πόσον ό λαός σέ γενικές γραμμές εκέρδισε κάτι από τήν πνευματική τροφή τήν οποία έλαβε καί πού εξακολουθεί νά λαμβάνει επί καθημερινής βάσεως. Τί είναι τελικά ή τέχνη; Αν παρατηρήσουμε προσεκτικά, θά κάνουμε τήν εξής διαπίστωση. Πολλοί δημιουργοί τέχνης προβάλλονται πολύ περισσότερο καί από τό ίδιο τους τό έργο. Μετά από αυτό μπορεί αβίαστα νά βγεί τό συμπέρασμα καί σέ τελική ανάλυση νά πούμε ότι, έργο τέχνης δέν είναι τίποτε άλλο παρά αυτός ό ίδιος ό καλλιτέχνης καί γι’ αυτό προβάλλεται πολλές φορές μέ τόση επιμονή καί όχι τό όποιο σημαντικό ή ασήμαντο έργο του. Δίδεται έτσι ή δυνατότης στόν Έλληνα νά τόν παρατηρήσει, νά τόν ακούσει, νά αντιγράψει τήν συμπεριφορά του, τήν εμφάνισή του, τήν ιδεολογική καί κομματική του τοποθέτηση καί νά αφομοιώσει τίς ιδέες του. Έτσι παραφράζοντας τήν περίφημη φράση τού Λουδοβίκου 14ου, θά μπορούσε κάποιος καλλιτέχνης σήμερα νά πεί. Ή τέχνη είμαι εγώ.