Παρά τό γεγονός ότι σέ πολλές χώρες τής Ευρώπης δέν γίνονται δεκτοί οί τίτλοι ευγενείας καί δέν υπάρχει τάξις αριστοκρατών ανεγνωρισμένη, συχνά γίνεται αναφορά στήν αριστοκρατία τού χρήματος. Άν λάβουμε πάλι υπ'όψιν ότι ίδιον τής αριστοκρατίας είναι ή κληρονομικότης, τότε εύκολα βγαίνει τό συμπέρασμα ότι υπάρχουν αριστοκράτες όχι μόνον στήν οικονομία αλλά καί στήν πολιτική. Θά ακούσει κανείς γιά τζάκια καί οικογένειες κάποιων εκλεκτών, κάποιων δηλαδή πού ξεχωρίζουν καί πού υπερέχουν έναντι τών άλλων. Ή αφρόκρεμα τής κοινωνίας όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται.
Θά ενόμιζε κανείς ότι μετά τήν ληξιαρχική πράξη τού τέλους τής αριστοκρατίας πρό διακοσίων καί πλέον ετών θά εξέλειπε ολοσχερώς τό είδος. Δέ συμβαίνει όμως αυτό, αλλά απεναντίας ανεδύθησαν έκ νέου καί αποτελούν τήν κυρίαρχη τάξη τών δυτικών κοινωνιών. Φαίνεται ότι οί αστοί καί παρά τίς εξαγγελίες τους, δέν μπόρεσαν νά αντισταθούν στήν επιθυμία νά αντιγράψουν τήν προηγούμενη κατάσταση, υπό άλλη μορφή βεβαίως καί χωρίς τούς τίτλους ευγενείας. Ή απουσία όμως τών τίτλων τού παρελθόντος ουδόλως επηρεάζει καί ούτε ενοχλεί ιδιαιτέρως τούς νέους ευγενείς. Έξ άλλου καί χωρίς τούς τίτλους αυτούς γίνονται άμεσα αναγνωρίσιμοι καί αποτελούν πρότυπα γιά μεγάλο τμήμα τής κοινωνίας. Δέν πρόκειται όμως γιά πραγματικούς αριστοκράτες αλλά γιά ανθρώπους τών περιστάσεων. Ανθρώπους δηλαδή χωρίς οικογενειακό παρελθόν τούς οποίους οί συγκυρίες είναι αυτές πού τούς ανέδειξαν καί οί οποίοι ώς επί τό πλείστον ξεκίνησαν από χαμηλά καί ανήλθαν κυρίως μέσα από αγώνες πολιτικούς καί επαγγελματικούς. Οί κατώτερες πάλι τάξεις επιδιώκοντας νά τούς μιμηθούν τούς παρακολουθούν στούς χώρους όπου συχνάζουν, διαβάζουν τήν ιστορία τους καί δέν χάνουν τηλεοπτική εκπομπή πού νά αναφέρεται σέ αυτούς, προκειμένου νά αντιγράψουν τίς μεθόδους εκείνες πού θά μπορούσαν νά τούς βοηθήσουν νά ανέβουν μέ τήν σειρά τους αλλάζοντας κοινωνική τάξη. Ή αυθεντική αριστοκρατία βάζοντας στεγανά, δέν συναγελάζεται καί δέν συγχρωτίζεται, παρά μόνον μέ ανθρώπους πού έχουν νά επιδείξουν τίτλους καί περγαμηνές τής οικογενείας των από τό παρελθόν, αλλά πιθανόν καί δικών τους επιτυχιών, άν καί αυτό τό τελευταίο δέν κρίνεται απαραίτητο. Δέν θά δεχθούν στίς τάξεις των τούς παντός είδους νεόπλουτους καί δέν θά θυσιάσουν ούτε λεπτό από τόν χρόνο τους μέ τό νά απασχοληθούν μαζί τους. Ή αξία ενός πραγματικού αριστοκράτη δέν κοστολογείται μέ τά μέτρα τής αγοράς, δέν είναι θέμα οικονομικό, αλλά προέρχεται από τήν αίγλη πού προσδίδει σέ αυτούς ή καταγωγή καί τό γενεαλογικό τους δένδρο. Ή νέα αριστοκρατία επιδιώκει καί αυτή νά βάλει στεγανά, όμως ή διαφορετική προέλευση καί διαδρομή τού καθενός έξ αυτών, ό αριβισμός καί ό σκληρός ανταγωνισμός μεταξύ των δημιουργεί εντάσεις καί δέν τούς επιτρέπει νά αποκτήσουν τήν συνοχή καί τήν αλληλεγγύη πού επεδείκνυαν καί επιδεικνύουν τά μέλη τής αυθεντικής αριστοκρατίας. Αυτό πού κυρίως συνδέει καί κρατά σέ κάποια συνοχή τήν σημερινή αριστοκρατία είναι ό φόβος νά μήν απολέσουν τά κεκτημένα από όσους αισθάνονται ότι αδικούνται καί εποφθαλμιούν νά τά καρπωθούν γιά λογαριασμό τους.
Είναι φανερό ότι θά χρειαζόταν πολύς χρόνος, θά λέγαμε αρκετές γενιές, ώστε νά αποκτήσουν τά μέλη τών νέων ευγενών αριστοκρατική συνείδηση. Τό βασικότερο έκ τών προνομίων τών αριστοκρατών είναι κάτι πού συγκινεί ιδιαιτέρως τούς σημερινούς αντιγραφείς των καί αυτό είναι ή μονιμότης, πράγμα πού έχει επιτευχθεί σέ μεγάλο βαθμό. Υπάρχουν όμως αρκετά βήματα ακόμη τά οποία θά μπορούσαν νά γίνουν προκειμένου νά ολοκληρωθεί ή αντιγραφή, μέ τήν προϋπόθεση φυσικά ότι ή περίοδος τής ειρήνης όπως τήν γνωρίσαμε μεταπολεμικώς θά εξακολουθήσει νά υφίσταται καί ότι δέν θά οδηγηθούμε σέ κοινωνικές αναστατώσεις σάν αποτέλεσμα αυτής τής παρεκτροπής. Επί πλέον θά πρέπει νά πεισθούν οί σημερινοί υπήκοοι γιά τήν αναγκαιότητα τής υπάρξεως μίας νέας τάξεως ευγενών, κάτι τό εντελώς ανέφικτο. Σέ διαφορετική περίπτωση ίσως χρειασθούν καινούργιοι υπήκοοι στήν Ευρώπη σέ αντικατάσταση τών παλαιών.