Βραδιά καλοκαιριού. Μία από εκείνες τίς βραδιές όπου ό έρωτας βρίσκει τίς αντιστάσεις μειωμένες καί τήν πόρτα τής καρδιάς ανασφάλιστη. Ήταν τότε πού παρουσιάστηκε γιά πρώτη φορά μπροστά του καί μαζί της έφερε εκείνη τήν αναστάτωση πού όλοι κάποτε τήν έχουν αισθανθεί, μέ ένα σφίξιμο στό στομάχι καί ένα τραύλισμα στήν φωνή. Τό βέλος τού έρωτα βρήκε τόν στόχο του μέ τήν πρώτη σαϊτιά. Δέν ήταν είς θέσιν νά εναντιωθεί, όλα τά αμυντικά παραπετάσματα κατέρρευσαν σέ μία στιγμή. Δέν μπορούσε καί δέν ήθελε πλέον νά αμύνεται. Ανταποκρίθηκε στό κάλεσμά της μέ μία δόση αγωνίας καί ανησυχίας γιά τήν εξέλιξη. Πώς θά μπορούσε άλλωστε, ακόμα καί άν τό ήθελε, νά αντισταθεί στό σαγηνευτικό χαμόγελό της καί στά φωτεινά όλο υποσχέσεις μάτια της; Μέ αυτές τίς προϋποθέσεις καί κάτω από αυτές τίς συνθήκες κάθε προσπάθεια αντιστάσεως θά ήταν ανώφελη, είχε ήδη παραδοθεί. Ήταν ένα αίσθημα κεραυνοβόλο, τουλάχιστον από τήν πλευρά του. Γνώριζε τούς κινδύνους, μήπως δηλαδή στήν επιθυμία του νά βρεί τήν ευτυχία εγκλωβισθεί στήν δίνη ενός πάθους πού ίσως καί νά μήν είχε αίσιο τέλος. Πρόσμενε όμως τόσο πολύ αυτήν τήν στιγμή, τήν στιγμή πού θά εύρισκε αυτό πού θά συμπλήρωνε εκείνο τό κομμάτι τού εαυτού του τό οποίο έμενε κενό καί πού εναγωνίως επιζητούσε τήν ολοκλήρωση. Χωρίς δεύτερη σκέψη τήν ακολούθησε. Όμως δέν τής μίλησε γιά τά αισθήματά του, γιά όλα όσα ένοιωθε γι'αυτήν, γιά τήν τρικυμία πού έφερε στήν ζωή του. Όχι ότι τό αμέλησε, ούτε ότι δέν τό σκέφτηκε, αλλά νόμιζε πώς τό είχε καταλάβει, πώς θά μπορούσε νά τό διαβάσει στό πρόσωπό του, στόν τρόπο πού τήν κοιτούσε εκστατικός, νά ακούσει ακόμα καί τούς χτύπους τής καρδιάς του. Δέν γνώριζε ή δέν μπορούσε νά φαντασθεί τήν τεράστια ανάγκη πού είχε ό ψυχισμός της νά τό ακούσει από τό στόμα του, νά τής τό πεί, νά τής τό επιβεβαιώσει, νά αισθανθεί τί ακριβώς σήμαινε γι'αυτόν. Μήν έχοντας πιθανόν ή ίδια τίς ικανότητες γιά νά μπορέσει νά καταλάβει τά αισθήματά του άρχισε νά αμφιβάλλει γιά τό ενδιαφέρον του, άν πραγματικά ένοιωθε κάτι γι'αυτήν, ή μήπως - θά πέρασε καί αυτό από τό μυαλό της - ήθελε απλώς νά περάσει ευχάριστα τόν καιρό του; Αλλά καί άν ακόμα δέν τό σκέφτηκε υπάρχουν πάντα καλοθελητές πού ευχαρίστως θά φροντίσουν γι'αυτό. Θά υπάρξουν πρόσωπα από τό κοντινό περιβάλλον, κάποια φίλη ίσως, οί οποίοι γιά τούς δικούς του ό κάθε ένας λόγους θά δώσουν τήν δική τους εκδοχή, ερμηνεύοντας τούς τρόπους του κατά τό συμφέρον τους, ή ανάλογα μέ τήν πείρα τους σέ παρόμοια θέματα ή καί μέ τίς πνευματικές ικανότητες τίς οποίες διαθέτει ό καθένας τους. Είναι ό μεγάλος κίνδυνος όταν τά επιχειρήματα έρθουν σέ αντιπαράθεση μέ τό συναίσθημα καί όταν ό έρωτας πού δέν έχει ακόμα εδραιωθεί βρεθεί αντιμέτωπος μέ τέτοιου είδους δοκιμασίες, τότε θά εμφανισθούν τά πρώτα ρήγματα. Λένε πώς ό χρόνος γιατρεύει καί βοηθά κάποιον νά ξεχάσει. Καί όμως. Υπήρξαν καί άλλα περιστατικά, αλλά ή ανάμνησή τους δέν είχε διάρκεια καί έσβησαν από τήν μνήμη του όπως οί διάττοντες αστέρες πού φέγγουν ελάχιστα διανύοντας μία μικρή τροχιά, γιά νά χαθούν διά παντός αφήνοντας μονάχα τίς στάχτες τους. Είναι παράξενο, αλλά στίς σκέψεις του δέν υπάρχει χώρος γιά άλλες αναμνήσεις, παρά μονάχα γιά εκείνη, μέ τήν ίδια ένταση καί τήν ίδια επιμονή, όπως καί τότε.